قاعده و اصل لذا حتى الامكان نبايد به آن رأى و نظر داد مگر مواردى كه از شرع انور قطعا ثابت و بطور مسلّم شده باشد . فرع سپس شارح ( ره ) مىفرماين : اگر كسى بر سر شخص سالم در حال التفات و توجّه فرياد بكشد و اين امر موجب مرگ او گردد ضمان قطعا منتفى است زيرا اين فعل با خصوصيّتى كه دارد از اسباب اتلاف محسوب نمىشود بلكه مرگ شخص اتّفاقى و تصادفا واقع شده نه آنكه صيحه و فرياد موجب آن شده باشد مگر آنكه علم و يقين پيدا كنيم كه موت مستند به آن بوده كه در اين صورت البته بايد ديه را از مال خودش بپردازد . قوله : و الصّايح بالطّفل الخ : كلمه [ صايح ] يعنى آوازكننده و فريادكشنده . قوله : او المريض مطلقا : چه در حالت غفلت بوده و چه به التفات و توجه باشد . قوله : يضمن فى ماله : ضمير فاعلى در [ يضمن ] و [ ما له ] به صايح راجعست . قوله : لانّه خطاء مقصود : ضمير در [ لانّه ] به فعلى كه بواسطه كشيدن فرياد حادث شده راجع مىباشد و مراد از خطاء مقصود ، خطاء شبيه به عمد است . قوله : جعلا له من قبيل الاسباب : ضمير در [ له ] بصياح راجع است . قوله : و هو ضعيف : ضمير [ هو ] بكلام شيخ طوسى ( ره ) راجع است .